چشم خواهد پوشيد ؟ نه هرگز . بلكه انسان از يك طرف نيازمنديهاى بيشمار خود را كه هرگز به تنهائى از عهده بر آوردن همه آنها نخواهد در آمد حس مىكند و امكان رفع بخشى از آن نيازمنديها را بدست همنوعان ديگر خود درك مىنمايد و از طرف ديگر مشاهده مىكند كه نيروئى كه وى دارد و آرزوها و خواستهائى كه در درون وى نهفته است ديگران نيز كه مانند وى انسان هستند دارند و چنان كه از منافع خود دفاع مىكند و چشم نمىپوشد ديگران نيز همين حال را دارند . اينجا است كه اضطرارا بتعاون اجتماعى تن مىدهد و مقدارى از منافع كار خود را براى رفع نيازمندى به ديگران مىدهد و در مقابل آن مقدارى كه براى رفع نيازمنديهاى خود لازم دارد از منافع كار ديگران دريافت مىكند . و در حقيقت وارد يك بازار دادوستد عمومى مىشود كه پيوسته سرپاست و همه گونه لوازم زندگى در آن به فروش مىرسد . و در نتيجه محصول كار جامعه روى هم ريخته مىشود و هريك از افراد بحسب وزن اجتماعى خود يعنى به مقدار ارزش كارى كه بجامعه مىدهد از محصول نامبرده سهم مىبرد